Vasarus jest legendarnym demonem, który miał nękać H-32 u zarania jej powstania. Według legendy jego duch został zamknięty w krysztale, którego pilnowało pięciu strażników. Zdobycie owego diamentu było celem jednej z misji Kortha, któremu udało się go zdobyć i umieścić w swoim mieczu świetlnym.

Legenda

„Dawno temu, kiedy galaktyka była jeszcze młoda, żyły istoty, przed którymi drżeli najmożniejsi i najodważniejsi wojownicy. Imiona ich jak plama na historii, Imion nikt nie pamięta, boją się pamiętać. Pośród tych nazwisk przeklętych istnieje jedno, jak czerń między bielą, niczym ołów między srebrem. Czarny Pan Vasarus, demon. Czarny Pan pustoszył galaktykę, planeta po planecie, dusza za duszą zabierał on wszystko i nic ani nikt nie potrafiło mu się przeciwstawić. Ciemne nastały wtedy czasy. Jedynie na jednej planecie iskra nadziei nie zgasła. Nazywano ją Arvoshazan, co w starożytnych językach znaczy „iskra”. Chociaż Vasarus wielokrotnie nękał Iskrę wojną, ona powstawała za każdym razem z popiołów. Wreszcie odważni ludzie postanowili zakończyć krwawe rządy demona. Wezwali na pomoc siedmiu ciemnych mistrzów, najbieglejszych w mocy. Podjęli się oni zadania pokonania Czarnego Pana. Wojny trwały kilkanaście lat, pochłonęły wiele istnień. Wiele krwi wsiąkło wtedy w ziemię. Zostało tedy pięciu ciemnych mistrzów, którzy postanowili ostateczny cios zadać bestii. Kolejne walki ku uciesze przyniosły niespodziewany efekt. Osaczony Vasarus pozbawiony został żywota. Jednak jak to bywa obawiano się powrotu demona. Pięciu wyrwało kryształowy pazur Vasarusa i zapieczętowało w nim duszę bestii. Jednak i to strachu nie ugasiło. Tedy wybudowano na Arvoshazan ogromną świątynię, a pięciu przysięgło do końca życia bronic duszy zapieczętowanej w krysztale, aby nikt nie śmiał zbudzić Czarnego Pana. Ale ludzie z Arvoshazan stracili odwagę, bali się. Pragnęli wiecznego pokoju, chcieli pewności. Podstępem zabrali spoczynek pięciu mistrzom, aby i po życia końcu mogli strzec kryształu. Tak też się stało i twa do dziś. Pięć Duchów niespokojnych nienawidziło Iskrę za jej podstęp i czyny haniebne. Wewnątrz kręgu klątwy stworzyli klątwę własną, zemstę okrutną by serce Iskry przebić. Odtąd tchórzliwi mieszkańcy Iskry, którzy wiecznego pokoju pragnęli, srogo zostali ukarani. Od tamtego czasu klątwa na nich i na ich synach. Snu spokojnego na wieki nie zaznają.”